بررسی گزارشهای مالی سالهای ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ شرکتهای فعال در صنعت پتروشیمی حاکی از رشد جهشیافته و بیسابقه میانگین دستمزدها در پتروشیمی جمپیلن است. آمارها نشان میدهد میانگین حقوق ماهانه در این شرکت در سال ۱۴۰۳ به رقم ۲۲۹ میلیون تومان رسیده بود که در مقایسه با میانگین ۱۳۰ میلیون تومانی سال ۱۴۰۲ و میانگین ۱۰۹ میلیون تومانی کل صنعت پتروشیمی، فاصله فاحشی را ثبت کرد. این روند صعودی در سال ۱۴۰۴ نیز با رشد ۳۵ درصدی ادامه یافته و میانگین حقوق ماهانه در این مجتمع را به بیش از ۳۰۹ میلیون تومان (معادل تقریبی ۱۵ تا ۲۰ هزار دلار) رسانده است. این رقم نجومی در حالی ثبت میشود که حداکثر حقوق مصوب کارمندان دولت ۱۳۰ میلیون تومان و حداقل آن حدود ۱۸ میلیون تومان است؛ یعنی دریافتی متوسط در جمپیلن ۱۳۸ درصد از «حداکثر» دستمزد دولتی و بیش از ۱۵۰۰ درصد از «حداقل» دستمزد قانون کار فراتر رفته است. نکته تاملبرانگیز در این گزارش مالی، پیشی گرفتن جمع هزینههای غذای پرسنل از کل حقوق و دستمزد ناخالص مجتمع است. تحلیلگران تاکید میکنند این میانگین بالا به معنای رفاه همه کارکنان نیست، بلکه بخش عمدهای از این ارقام نجومی به جیب مدیران ارشد و کلیدی واریز میشود، در حالی که کارکنان عادی و ردههای پایینتر حقوقهایی در محدوده کف صنعت یا حتی کمتر از آن دریافت میکنند که این شکاف عمیق، ساختار انگیزشی درون سازمانی را به شدت به چالش کشیده است.
