صنایع شیمیایی و پلیمری در مازندران طی سالهای اخیر به یکی از بخشهای مهم تولیدی و اشتغالزا تبدیل شدهاند، اما این رشد کمی در غیاب زیرساختهای بالادستی متناسب، با چالشهای جدی مواجه است. نبود یک مجتمع پتروشیمی مادر در استان باعث شده تأمین مواد اولیه عمدتاً از سایر مناطق کشور انجام شود؛ مسئلهای که هم هزینه تولید را افزایش داده و هم پایداری فعالیت واحدهای صنعتی را تحت تأثیر قرار داده است.
برآوردهای فعالان این حوزه نشان میدهد که جایگاه قابل توجه مازندران در صنعت پلیمر کشور، بدون وجود یک واحد بالادستی، منجر به این شده که بخش قابل توجهی از سود حاصل از زنجیره ارزش در خارج از جغرافیای استان ایجاد شود. وابستگی شدید به تأمین بیرونی مواد اولیه، در شرایط نوسانی بازار و اختلال در شبکه توزیع، اکنون به یکی از جدیترین موانع پیش روی تولیدکنندگان تبدیل شده است، بهگونهای که در برخی مقاطع، واحدهای کوچک و متوسط با کاهش ظرفیت یا توقف موقت فعالیت مواجه شدهاند. استقرار یک مجتمع پتروشیمی متناسب با ظرفیتهای منطقه میتواند کلید حل چالش پایداری تولید در قطب پلیمری شمال کشور باشد.
